طبق اسناد آمریکایی، در سال 1914 جمعیت ایران 20 میلیون نفر بود که در سال 1919 به کمتر از 11 میلیون نفر کاهش یافت. یعنی حدود 8 الی ده میلیون نفر از مردم ایران به دنبال یک فاجعه انسانی و در اثر گرسنگی و بیماری‌های ناشی از کمبود مواد غذایی و سوءتغذیه جان خود را از دست دادند. اتفاقی که عمدتا طی دو سال آخر جنگ جهانی اول روی داده و نقش استعمار انگلستان در آن کاملا مشهود است.

یادآور می شود که جنگ جهانی اول از سال 1914 تا 1918 ادامه یافت اما اشغال ایران و تبعات ناشی از حضور نظامی استعمار انگلیس (که به علت عقل نشینی دیگر استعمار وقت یعنی روسیه که از سال 1917 درگیر انقلاب کمونیستی شده، انگلستان یکه تاز مقدرات کشور ایران شده بود) تا یکسال بعد یعنی سال 1919 تداوم داشت که در این سال، انگلستان با اخذ برخی امتیازات و ازجمله با عقد قرارداد نفتی 1919 ، نیروهای نظامیش را از ایران خارج کرد.

http://forum.cinemacenter.ir/attachments/1175d1288284302-1.jpg

به گزارش روزنامه دنیای اقتصاد، دکترمحمد قلی مجد نویسنده قحطی بزرگ و نسل‌کشی در ایران 1919-1917 می‌نویسد: در اسناد آمریکایی، مدارک مستندی درباره این تراژدی بزرگ انسانی وجود دارد. 40 درصد از مردم ایران طی دو سه سال قلع‌ و‌ قمع و نابود شدند. تنها در سال 1956 بود که ایران توانست به جمعیت 20 میلیونی سال 1914 برسد.

عجیب‌تر از همه نقش بریتانیا در این فاجعه است. قحطی بزرگ در زمانی اتفاق افتاد که سراسر ایران در اشغال نظامی انگلیسی‌ها بود ولی انگلیسی‌ها نه‌تنها هیچ کاری برای مبارزه با قحطی و کمک به مردم ایران نکردند، بلکه عملکرد آنها اوضاع را وخیم‌تر کرد و سبب مرگ میلیون‌ها نفر از ایرانیان شد.

درست در زمانی که مردم ایران به‌دلیل قحطی نابود می‌شدند، ارتش بریتانیا مشغول خرید مقادیر عظیمی غله و مواد غذایی از بازار ایران بود و با این کار خود هم افزایش شدید قیمت مواد غذایی را سبب می‌شد و هم مردم ایران را از این مواد محروم می‌کرد.

جالب‌تر اینکه انگلیسی‌ها مانع واردات مواد غذایی از آمریکا، هند و بین‌النهرین به ایران می‌شدند. به‌علاوه، در زمان چنین قحطی عظیمی، انگلیسی‌ها از پرداخت پول درآمدهای نفتی ایران استنکاف ورزیدند. چنین اقداماتی را قطعا باید جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت به‌شمار آورد.

هیچ تردیدی نیست که انگلیسی‌ها از قحطی و نسل‌کشی به‌عنوان وسیله‌ای برای سلطه بر ایران استفاده می‌کردند.